We zijn misschien een beetje vroeg, maar zoals het een competitiesporter past willen we overal de eerste zijn.
Daarom: mogen we langs deze weg al onze sitebezoekers een succes- en spektakelrijk 2010 toewensen. Dat het uw favoriete ploeg goed moge gaan. Jammer genoeg zijn er geen titels genoeg om er iedereen een toe te wensen, net als er ondanks alle goede voornemens toch elk jaar opnieuw een paar teleurstellingen moeten vallen onder vorm van degradaties. Maar het belangrijkste is en blijft dat we mogen genieten van de mooiste sport die ooit het levenslicht zag: basketball.
Laat de dunks, alley-oops en driepunters maar komen, we kunnen er nooit genoeg van krijgen. Hopelijk zijn ook alle financiële perikelen ten gevolge van de economische crisis stilaan van de baan en kunnen we eens een tussenseizoen tegemoet gaan waarin niet links en rechts clubs vallen als bladeren in de herfst.
We wensen iedereen ook alle media-aandacht toe die een sport die zoveel te bieden heeft verdient. Het afgelopen jaar ging het op onze nationale televisiezender alvast de goede richting uit, iets wat zeker niet kon gezegd worden van de geschreven pers. Daar was er meer aandacht voor tennisbabes die hun administratie niet kunnen bijhouden of aan een tweede carrière begonnen, spuitende of snuivende wielrenners, om nog niet te spreken over Rode Duivels die alleen niet uit de top-honderd van de wereld kunnen vallen wegens tekort aan voetbal spelende landen.
Onze welgemeende wensen ook aan alle coaches en begeleiders die zich bezig houden met de basketspelende jeugd onder ons. Hun harde werk staat meestal omgekeerd evenredig tot de vergoeding die ze er voor opstrijken. De resultaten mogen nochtans gezien worden. Onze vertegenwoordigers in diverse buitenlandse competities bewijzen dat de opleiding die ze hier genoten nog niet zo slecht was. Op dat vlak onderlijnen we graag nog eens de zilveren EK-medaille van onze meisjes -16. Een heel opvallende tendens in het damesbasket is trouwens dat tot in eerste nationale steeds meer jong Belgisch talent aan de bak komt. Volgen de mannen ooit nog hun voorbeeld?
De verantwoordelijken van de verschillende bondsinstanties wensen we in 2010 de nodige dosis gezond verstand toe om het allemaal wat menselijker en eenvoudiger te houden. Geen boetes meer voor een verkeerd streepje of in slechte volgorde geplaatste nummers op een wedstrijdblad. Maar vooral geen fantasietjes meer als bekers met eindeloze poulesystemen en verschillende reglementen naargelang in welke ronde men zit of om welke ploegen het gaat.
En neen, we zijn niet rancuneus. Zelfs de scheidsrechters wensen we al het beste toe voor een jaar zonder boegeroep of scheldtirades. Niet dat het helemaal uit het wedstrijdbeeld moet verdwijnen. Een beetje zout en peper maakt de soep wat pikanter. Alleen, er zijn grenzen. Niet dat we willen toetreden tot diegenen die met simplistische verklaringen uitpakken als "De spelers missen toch ook wel eens". Het is zoveel als zeggen "Waarom zouden wij eens niets mogen pakken, er wordt zoveel gestolen". Maar we kunnen wel alle begrip opbrengen voor het feit dat refs ook mensen zijn en niet direct de makkelijkste job hebben in het geheel van het spelletje.
Onze politiekers moeten we niets toewensen, want die pakken het zelf wel als ze aan de bron zitten. Alleen willen we langs deze weg een oproep doen voor meer overheidssteun voor de sport in het algemeen, maar voor de jeugd in het bijzonder. Zou de steeds toenemende kleine criminaliteit niet kunnen teruggeschroefd worden door het subsidiëren van sport voor de jongeren die nu hun energie kwijt zoeken te raken in het aftroeven van onschuldige burgers? Zet ze desnoods in een boksring en geef de winnaar een prijs, maar haal ze van de straat weg. En geen verontschuldigingen als dat het een druppel op een hete plaat zou zijn. Dan liever de uitdrukking 'Alle beetjes helpen'.
Jammer genoeg moeten we alweer vaststellen dat ook onze laatste nieuwe minister van sport de zaken op zijn kop zet. Meer geld voor de topsport moet ons meer medailles opleveren op de Olympische Spelen klinkt het. En wij die altijd geloofd hebben in de piramidestelling van topcoach John Wooden, die vertrok van een brede basis, om een hoge top te kunnen scheren. Wat we wel kunnen volgen is dat een overkoepelde topsportmanager, met onder hem nog eens een manager per sportdiscipline een beetje teveel bureaucratie inhoudt.
Bescheiden als we zijn wensen we voor onszelf een steeds groeiend lezersbestand en hoe kritischer, positief of negatief, hoe liever. Het is immers zoals in de sport zelf: jullie reactie is voor ons de stimulans om door te gaan en in de richting die ons wordt aangegeven.
Een fantastisch 2010 en 'Prosit'.
Boxie.
|
|
|
|