Maar zij die het Sportpaleis vrijdag verlieten konden makkelijk in twee groepen ingedeeld worden. De basketliefhebbers die houden van 'The real thing', met aanvallende hoogstandjes, maar dan wel binnen de regels van het spelletje en met 'echte' verdedigers. En zij die gekomen waren om show en spektakel te zien, zij het doorspekt met overtredingen en met vijf supplementaire toeschouwers als tegenstander.
De eersten konden hun ontgoocheling maar moeilijk verbergen, terwijl de anderen straalden van genot. Hierbij kan natuurlijk gezegd worden dat men op voorhand kon weten dat het ganse opzet niets met een echte basketbalwedstrijd te maken zou hebben. Zoals we voorspeld hadden konden deze Legends niet optornen tegen hun voorgangers die in mei 1993 Gent veroverden. Toen bracht een echte legende als Earvin Magic Johnson iconen als Alex English, Moses Malone, Bob Mc Adoo, Oscar Schmidt en Kurt Rambis in zijn kielzog mee.
Met een gemiddelde leeftijd van minder dan 40 jaar slaagden die er, zelfs zonder de hulp van jonge streetballers, in een selectie van de beste in België spelende Amerikanen als Kerry Trotter, Bill Varner, Butch Wade, Jose Waitman, Matt Beeuwsaert, Tony White en Vince Taylor te verslaan.
In tegenstelling tot Magic kon Dennis Rodman bovendien allerminst de rol van Super Legend opeisen. Een probleem met de hiel klonk het verontschuldigend. Opgelopen in een of andere bar misschien? Ook zijn ploegmaats leken evenveel van hun veren te hebben verloren als ze kilo's en/of rimpels hebben gewonnen. Maar daar was rekening mee gehouden, want ook aan de overkant werd dapper gerecruteerd in de bejaardentehuizen.
Zoals we voorspeld hadden was het voor de streetballers dan ook een koud kunstje om de hoofdbrok van het spektakel op te eisen. Ook bij hun optreden kon echter op twee gedachten worden gehinkt. Wie zich stoorde aan de vele loopfouten en dubbele dribbels die onbestraft werden toegestaan, het leken wel echte refs, zal wellicht vroegtijdig de zaal hebben verlaten. De liefhebbers van Aberdeen drills en Alley-oops zullen daarentegen vingers en duimen hebben afgelikt. Wervelend en met Cirque du Soleil allures, maar meer show dan sport.
Conclusie van dit alles? Een heerlijk avondje nostalgie voor de oudjes, een droomspektakel voor de jongsten, maar een ontgoocheling voor de basketfreaks. Die hadden echter beter moeten weten.
Een bijkomend positief element voor de basketbalsport was dat we voor de tweede keer op rij mochten genieten van televisieaandacht in prime-time. Dennis Rodman was er immers, na Mbenga niet zo lang geleden, te gast in de Laatste Show. Maar ook hier zaten we achteraf met een dubbel gevoel, dat heel veel weghad van het gevoel dat we ook twee dagen later hadden, tijdens de 'match'.
De basketbalsport op zich kwam er inderdaad maar mager uit. Rodman zelf interesseert zich al lang niet meer voor het spelletje dat hem bekendheid bezorgde en kent allicht enkel nog de namen van de spelers die er al bij waren toen hij nog actief was. De Vliegher daarentegen die kent van basketbal al helemaal niets, maar dat wisten we reeds. Hoe anders verklaren dat hij op geen moment in de uitzending de naam die iedereen toch wel wilde horen, Michaël Jordan, liet vallen. Zelfs toen Rodman hem zijdelings uitsprak pikte hij er niet op in, wat mij liet veronderstellen dat hij niet eens wist over wie het ging. Kan men de brave man in het vervolg niet laten bijstaan door een kenner ter zake? Nieuwsanker Lieven Verstraete is toch een ex-basketter die zelfs ooit eens een nationale jeugdselectie haalde?
Anderzijds dient toegegeven dat, het basket buiten beschouwing gelaten, de uitzending onmiskenbaar als één van de allerbeste Laatste Shows ooit mocht beschouwd worden. Mede uiteraard door de aanwezigheid van Sting en de alerte ingreep van Rodman om hem naar het podium te loodsen. Maar hoofdthema van de uitzending, tot groot jolijt van Rodman, die zijn plezier niet op kon met onze tuinkabouter onder de koks, was die kleine cock. Neen, geen schrijffout. Zij die de engelse taal niet machtig zijn moeten de vertaling maar eens opzoeken in het woordenboek. Dan begrijp je de joke op het niveau van Rodman en Huyzentruyt.
De conclusie van het ganse verhaal? Zoals reeds gezegd: onvergetelijk voor de enen en om zo snel mogelijk te vergeten voor de anderen.
Boxie
|
|