De gouden schoen, de kristallen fiets, de gouden spike en noem maar op. Basketbal valt er van tussen, omdat de prijzen hier niet uitgedeeld worden na een kalenderjaar, maar na een competitiejaar.
Maar zou het geen tijd worden dat de basketters nu eens niet weer net buiten de overkoepelende trofeeën vallen zoals daar zijn: De Vlaamse Reus, Sportman en Sportvrouw van het Jaar, Trofee voor Sportverdienste, Sportpersoonlijkheid van het Jaar, en wellicht vergeten we er hier of daar nog eentje. Wat zou je denken van het volgende: 'Dames en Heren, Sportman ven het Jaar 2009: Didier Mbenga en Sportvrouw van het Jaar 2009: Ann Wauters'.
OK, ze spelen in het buitenland, maar haalden onze tennisbabes hun grootste sucessen niet ook ver over de landgrenzen? En bestaat er in gelijk welke sport een meer tot de verbeelding sprekende competitie dan de NBA? Goed dat Mbenga maar een paar minuutjes speeltijd gemiddeld per match sprokkelde, maar we spreken dan wel over de Los Angeles Lakers nietwaar. Weinig Belgen zouden er in aanmerking komen om er de pantoffels van de vedetten te mogen knopen. Bovendien is hij intussen toch reeds gepromoveerd van bankverwarmer tot gewaardeerd invaller.
Menig basketliefhebber onder ons zou er ook heel wat voor over hebben om een handtekening van een halfgod als Kobe Bryant te bemachtigen. Mbenga zit er mee aan tafel en staat er zelfs mee onder de douche. Heel binnenkort ontvangt onze goedaardige reus trouwens ook het pronkstuk waar elke profspeler van droomt: de kampioenenring van de NBA. Wie deed dit jaar beter van onze Belgische sporters? Niels Albert deed het goed, maar kwam niet verder dan de Europese zandbak. Wat betekent trouwens een 'wereldtitel' in het cyclo-crossen, als buiten Europa niemand weet dat deze sport bestaat.
Ann Wauters werd in het verleden reeds meermaals genomineerd voor diverse prijzen, maar viel wel altijd naast de oppergaai. OK, er was bij de dames heel wat concurrentie met Gella en Ula, Justine en Kim en Kim en Tia. Maar van deze zes is het alleen tenniskim die dit jaar actief was. En goed, ze won meteen een Grand Slam toernooi, maar tegen wie? Een Russische matroeska die enkel door gebrek aan beter naar de top oprukte en twee zusjes, waarvan eentje met versleten knieën en een ander die dringend aan we weight-watchers toe is.
Het kan en mag niet zijn dat iemand met een palmares van in Rusland over Frankrijk, tot in de USA, om U tegen te zeggen, straks gaat moeten wachten tot ze stopt om een 'Lifetime Award' te mogen in ontvangst nemen. Een prijs die zoveel betekent als 'Sorry, dat het altijd net niet was, maar deze troostprijs maakt alles goed'. Toch wat mager voor iemand die reeds vier maal tot Europese basketster van het Jaar werd uitgeroepen.
Ook de uitvlucht dat het spreekwoord zegt 'Uit het oog is uit het hart', is een flauw excuus. Waren alle andere voornoemde grootheden dan zo dikwijls actief in het eigen Belgenlandje? Ik dacht van niet. Aangenomen dat een Olympische medaille altijd iets zwaarder doorweegt, maar die uitvlucht geldt maar eens om de vier jaar.
Basketbal kan niet wedijveren met voetbal, atletiek of wielrennen op vlak van populariteit zegt U? Gingen in het verleden al geen rolschaatster, roeister of tafeltennisser met de grote prijzen lopen? Dat lijken mij nu ook niet direct sporttakken die de frontpagina van 'Kerk en Leven' halen.
Daarom, aan iedereen die dit leest een warme oproep. Hebt U een stem in de verkiezingen van sportprijzen, denk dan als basketfreak als eerste aan onze twee boegbeelden en stem op hen. Hebt U zelf geen stem, maar U kent iemand die er wel een heeft, overtuig die dan dat te doen. En kent U niemand, schreeuw het dan over de daken als U meer dan vijftig bent, of zet het op de site als U een product van deze tijd bent.
Ik geef alvast het voorbeeld: 'Succes Ann en Didier'. Voila, dat is al een eerste stap in de goede richting.
Boxie
|
|